SAAR & NOOR

Wij vinden het best spannend om ons voor te stellen, wij hoeven niet zo nodig op de voorgrond. Maar we willen toch ook wel graag een eigen huisje dus gaanwe ons best doen om ons verhaal te vertellen.Wij zijn Saar (cypers) en Noor (zwart met wit) en zijn zussen. Wij zijn geboren in Mei 2018 en logeren inmiddels al een jaar in ons gastgezin van de stichting.Lang is dat he? Wij voelen ons hier dan ook helemaal thuis en ze kennen ons hier heel goed.
Wij hebben langer de tijd nodig gehad om te wennen aan mensen (en hun handen) en aan het wonen in huis.
Noor vind die mensen handen inmiddels prima en vind aaien zelfs heel erg fijn. Ik kom er zelf om vragen en geniet er echt van, ik geef zelfs kopjes als beloning. Ook kom ik graag bij de mensen hier op de bank liggen. Maar er is een maar... Dit doe ik pas als ik je ken en je vertrouw. En dit heeft tijd nodig.
Wij zoeken speciale baasjes, geen baasjes die denken dat verhuizen niks voorstelt en verwachten dat wij in een vreemd huis, bij vreemde mensen zomaar even naast je komen liggen, kopjes komen geven of zelfs maar geaaid willen worden.
De eerste week zie je naast onze behoeften in de kattenbak en lege etensbakjes misschien wel niet veel van ons maar liggen we liever onder je bank of kast om vanuit daar rustig de boel te kunnen verkennen. Tijd en geduld is echt de sleutel tot vertrouwen.
Saar is niet echt van het aaien. Nee hoor, die mensenhanden hoeven van mij niet zo nodig, ik heb er gewoon niks mee, dat gefriemel aan mijn lijf. Af en toe een aaitje tijdens het eten ofzo maar de realiteit pakt anders uit als je van alles van mij verwacht. Ook ik heb tijd nodig, tijd om op mijn eigen tempo te ontdekken dat het goed is, dat ik je kan vertrouwen, dat je mij mijn eigen gang laat gaan. En pas dan durf ik ook wat van mijzelf te geven.Wij vinden andere huisdieren niet leuk dus daar willen we ook niet mee samen wonen. Ruzie is ook zo ongezellig.
In ons gastgezin wonen kinderen, zij weten hoe ze met ons om moeten gaan en dit gaat goed. Dit kan in een nieuw huisje alleen als de kinderen oud genoeg zijn om ons te begrijpen.
Eigenlijk is het helemaal niet zo moeilijk: wij zoeken een rustig huisje waar wij gewoon onszelf mogen zijn en geliefd worden om wie wij zijn.
Mensen die het helemaal niet erg vinden dat wij je niet de hele avond claimen door boven op schoot te gaan liggen en jij niet naar de wc kunt maar mensen die genieten van onze aanwezigheid, ons elke dag ons natje en ons droogje geven en met ons een vertrouwensband willen opbouwen.
En wie weet wat een mooie vriendschap er dan gaat opbloeien.